25 jul Je hoeft niet altijd waterdicht te zijn.

Je hoeft niet altijd waterdicht te zijn

Soms komt er een nummer voorbij dat niet zomaar op de achtergrond blijft hangen, maar keihard binnenkomt. Dat precies onder woorden brengt wat je diep vanbinnen voelt, zonder dat je het zelf kon zeggen. Voor mij was dat dit:

“Je hoeft niet altijd waterdicht te zijn

Laat het maar merken, dan maar niet de sterkste

Want, nee, je hoeft toch niet perfect te zijn

Verzet die bergen een andere keer maar verder”

Deze woorden raakten me tot in mijn kern. Vooral omdat ze precies datgene benoemen wat ik in de afgelopen periode zo sterk heb ervaren: je hoeft het niet allemaal te kunnen dragen. Niet altijd sterk te zijn. En je hoeft zéker niet perfect te zijn.

Tijdens de scheiding, alles lag open..

Tijdens mijn scheiding voelde het alsof ik opnieuw moest leren leven. Alles wat vanzelfsprekend was, viel weg. Ik stond op een kruispunt, maar zonder kaart.

Je denkt op zulke momenten vaak: “Ik moet me sterk houden”, “Ik moet door”, “Ik red me wel.” En ja, dat deed ik ook – op mijn eigen manier. Maar van binnen voelde ik me allesbehalve waterdicht. Er zaten barstjes, scheurtjes, soms hele breuken.

En weet je? Dat was oké.

Juist door toe te geven aan die kwetsbaarheid, kwam er ruimte voor iets nieuws. Voor mezelf. Voor groei. Voor een leven dat misschien anders loopt dan gepland, maar minstens zo waardevol is.

Mijn nieuwe leven – met barstjes en al

Tijdens het opbouwen van mijn nieuwe leven heb ik deze songtekst eigenlijk als een soort mantra met me meegedragen.

Elke keer als ik twijfelde, als ik het gevoel had dat ik tekort schoot of het even niet meer wist, herinnerde ik mezelf eraan:

“Laat het maar merken, dan maar niet de sterkste.”

Het heeft me zachter gemaakt voor mezelf. Vriendelijker. Geduldiger. Want het leven opnieuw opbouwen kost tijd. En energie. En moed.

Ik heb geleerd dat je niet hoeft te voldoen aan een plaatje. Dat je niet altijd alles hoeft te kunnen dragen. Dat rusten óók een vorm van kracht is.

💬 “Als jij niet kunt schreeuwen, dan schreeuw ik met je mee”

Eén van de zinnen die me keer op keer troost biedt, is deze:

“Als jij niet kunt schreeuwen, schat, dan schreeuw ik met je mee.”

Dat is wat ik iedereen gun. Iemand naast je die je helpt ademen wanneer je het zelf even niet kunt. En als die ander er niet is – dan ben je er zélf. Met je emoties, je tranen, je kracht.

Ik ben trots op wat ik heb opgebouwd. Trots op elke stap, zelfs de kleine. Trots op hoe ik heb toegestaan dat ik niet perfect hoef te zijn.

Aan jou (en mezelf): het komt goed

Misschien herken je jezelf hierin. Misschien zit je midden in zo’n periode. Dan wil ik dit tegen je zeggen:

Het komt goed. Niet omdat alles ineens perfect wordt. Maar omdat jij jezelf toestaat om te voelen, te falen, te groeien. Omdat je leert vertrouwen op jezelf – met of zonder tranen.

We hoeven niet altijd waterdicht te zijn. Sterker nog, door die scheurtjes komt juist het licht naar binnen. Dwars door de pijn.