24 feb ik wist zeker dat ik een type had

Jarenlang was ik ervan overtuigd dat ik precies wist wat bij mij paste.

Niet een beetje zeker, maar echt overtuigd.
Ik had een type.

Een bepaalde uitstraling.
Een bepaalde energie.
Een bepaalde manier van praten en denken.

Alsof liefde een soort formule was. Als je de juiste ingrediënten bij elkaar gooide, kreeg je vanzelf een gelukkig einde.

En eerlijk is eerlijk: het leek ook te kloppen.

Ik was namelijk 25 jaar samen met iemand die precies mijn type was.

In het begin voelde het als thuiskomen. Alsof alles op zijn plek viel. Alsof ik had gevonden wat ik zocht zonder dat ik er moeite voor hoefde te doen.

Dat bevestigde alleen maar mijn overtuiging dat ik gelijk had.

Zie je wel, dacht ik. Zo werkt liefde dus.

Totdat het niet meer werkte.

Niet ineens. Niet dramatisch. Geen filmachtig einde met dichtslaande deuren en regenbuien.

Maar langzaam.

Zo langzaam dat je het bijna niet merkt.

Tot je op een dag beseft dat iets wat ooit vanzelf ging nu moeite kost. Dat gesprekken korter worden. Stiltes langer. En dat je jezelf afvraagt wanneer het veranderd is.

En vooral waarom.

opnieuw beginnen na zo lang samen

Na 25 jaar opnieuw beginnen voelt een beetje alsof je zonder handleiding een kast van een Zweeds woonwarenhuis in elkaar moet zetten.

Je denkt dat je het snapt.

Tot je halverwege bent en er drie schroeven overblijven.

En dat gevoel had ik ook met de liefde.

Ik dacht dat ik wist hoe het werkte. Ik dacht dat ik wist wat ik zocht. Ik dacht dat ik wist wie bij mij paste.

Maar ergens diep vanbinnen begon er iets te schuiven.

Misschien klopte mijn lijstje niet meer.

Misschien had het nooit geklopt.

iemand die niet in het plaatje paste

En toen kwam jij.

Niet op een groots moment. Niet met vuurwerk en muziek op de achtergrond.

Gewoon… ineens.

En het gekke was: je was niet mijn type.

Vroeger had ik waarschijnlijk gedacht: leuke man, maar niet voor mij.

Niet omdat je iets miste.

Maar omdat je niet in het plaatje paste dat ik zo lang had vastgehouden.

En toch gebeurde het.

Langzaam merkte ik dat ik naar je uitkeek.
Dat ik moest lachen om dingen die eigenlijk helemaal niet zo grappig waren.
Dat gesprekken vanzelf gingen.

Geen spektakel.

Geen overdreven spanning.

Gewoon… fijn.

En misschien was dat wel het meest verwarrende.

Omdat het zo rustig voelde.

Dit bleek belangrijker dan vlinders

Wat me het meest raakte, was niet iets groots.

Het was dat je rustig was, jezelf en ..

Gewoon bleef.

Waar anderen afstand namen als het moeilijk werd, kwam jij juist dichterbij.

Waar anderen twijfelden, was jij duidelijk.

Niet perfect. Niet sprookjesachtig.

Maar wel echt.

En ik merkte dat ik me gezien voelde op een manier die ik niet gewend was.

In het begin was dat eerlijk gezegd best spannend.

Want gezien worden betekent ook dat iemand je kwetsbaarheid ziet.

Je onzekerheden.

Je verleden.

Alles.

En toch bleef je.

Steeds weer.

liefde zit in kleine momenten

Ik dacht altijd dat liefde groot en meeslepend moest zijn.

Maar nu herken ik het vooral in kleine momenten.

In hoe je naar me kijkt alsof ik tegelijk sterk en zacht mag zijn.

In hoe jij zonder schaamte door de keuken danst terwijl het ritme ergens compleet zoek is.

In hoe je hand automatisch de mijne vindt als we naast elkaar lopen.

In hoe stiltes niet ongemakkelijk zijn, maar juist prettig.

Dat zijn de momenten waarop ik het begrijp.

Niet met mijn hoofd.

Maar met mijn hart.

het ging nooit om een type

Laatst realiseerde ik me iets wat eigenlijk heel simpel is.

Het ging nooit om een type.

Die 25 jaar waren niet voor niets. Ze hebben me gevormd. Me dingen geleerd. Me sterker gemaakt.

Maar ze hebben me ook laten zien wat liefde niet is.

En misschien moesten sommige wegen doodlopen zodat ik deze kon vinden.

Misschien moesten sommige deuren dicht voordat de juiste open ging.

Want nu weet ik iets wat ik vroeger niet begreep:

De juiste persoon voelt niet altijd als vuurwerk.

Soms voelt hij als rust.

Als veiligheid.

Als thuiskomen zonder dat je wist dat je onderweg was.

als ik het opnieuw moest doen

Als ik terug kon in de tijd, zou ik niets veranderen.

Niet de fouten.

Niet de twijfels.

Niet de moeilijke momenten.

Ik zou elke gebroken kilometer opnieuw lopen.

Elke teleurstelling opnieuw voelen.

Als het zou betekenen dat ik uiteindelijk weer hier zou uitkomen.

Bij jou.

Want nu weet ik wat ik vroeger niet wist.

Het was nooit mijn type dat ik zocht.

Het was altijd jij ❤️