Guilty pleasures.. are you guilty or not???

Guilty pleasures. Are you guilty or not?

Definitie volgens het Algemeen Woordenboek : iets waaraan men stiekem genoegen beleeft hoewel men weet dat het eigenlijk niet hoort; stiekeme geneugte; heimelijk pleziertje

Iedereen heeft ze eigenlijk wel, soms zonder het persé te beseffen. De ene guilty pleasure is wat onschuldiger dan de ander. Je kunt het zien als je schuldig voelen omdat je ergens plezier aan beleeft, terwijl het eigenlijk niet hoort.
Ik noem er nu een paar op. Eens zien of jij jezelf hierin kunt herkennen:
· Je puberende kinderen denken dat je niet rookt, want je wilt een goed voorbeeld voor ze zijn, maar ondertussen steek je op feestjes stiekem een sigaretje op in de steeg en zet je iemand op de uitkijk voor het geval dat je kind prompt voor je neus staat.
· Je volgt een dieet en hebt niet 1 cheatday maar 7
· Je hebt een voeten fetisj maar durft er niet voor uit te komen omdat je niet compleet gestoord wilt overkomen bij anderen
· Je verft je haren al jaren blond, maar als ze erom vragen zeg je dat dit je natuurlijke haarkleur is
· Je hebt een borstvergroting/correctie gedaan, wat iedereen eigenlijk al vermoedt maar niemand weet of het zeker is. Daarom laat je een röntgenfoto maken om ze te overtuigen dat het echt puur natuur is. Alleen je echte vrienden geloven je zogenaamd en staan achter je. Niet omdat het waar is, maar omdat ze hun loyaliteit naar jou toe willen tonen.
· Als je partner in bed ligt ben je stiekem aan het chatten met anderen of kijk je stiekem porno
· Je ziek melden op het werk, terwijl je eigenlijk helemaal niet ziek bent

Terwijl ik dit zo opschrijf, bedenk ik mij dat ik eigenlijk geen echte guilty pleasures heb. Ik ben namelijk een open boek. Ik ben heel direct. Ik lieg nooit en kan ook heel slecht tegen mensen die liegen en bedriegen. Toch heb ook ik in ieder geval 1 guilty pleasure. Er is iets dat mij veel plezier geeft maar nooit zonder een dikke vette schuldgevoel te hebben. Om dit te begrijpen moet ik eerst iets vertellen over mijn achtergrond/jeugd.

Als jongste telg uit een gezin met 3 grote broers, een jonge moeder die thuis bleef voor ons en een hardwerkende vader, die vooral heel zwaar en vies werk deed en hiervoor onderbetaald werd, was het voor ons niet vanzelfsprekend dat we zomaar iets nieuws kregen. Wil je nieuwe kleren? Eah….heb je dat nou echt nodig? Pas je de jas van je grote broer niet? Heb je een fiets nodig om naar school te gaan? Misschien hebben de vrienden van de buren er nog 1 te koop? Nee, wij werden alleen voorzien in onze basisbehoeften. We kregen onderdak, kleding, voedsel. Niet omdat onze lieve ouders het ons niet gunden, het was er simpelweg gewoon niet… Wel gaven ze ons alle liefde en aandacht die we nodig hadden. Dat was er in overvloed. Hoe ouder we werden, hoe lastiger het eigenlijk werd voor onze ouders. Normaliter is een ouder ontzettend blij als zijn kind besluit door te gaan studeren. Voor mijn ouders was dit uiteraard ook het geval, maar tevens voelde het wel als een enorm zware last. Ze waren namelijk zeer gezegend dat niet slechts 1, maar al hun 4 kinderen zeer goed konden leren en nog beter, heel erg ambitieus waren om dat ook daadwerkelijk te gaan doen! No way dat ze hetzelfde lot als hun vader zouden ervaren. Maar hoe gaan ze dit in godsnaam kunnen betalen…? Mijn broers begonnen rond hun 12e al met bollen pellen en diverse krantenwijkjes om onze ouders te ontzien. Zo leerden ze al vanaf jongs af aan dat als je ergens wilt komen, je er keihard voor moet werken. Toen ik echter 15 werd, wilde ik ook werken. Ik herinner mij dat mijn vader dit verschrikkelijk vond! Zijn enige dochter, de jongste van het gezin die vloeren en wc’s loopt te boenen in een confectie centrum. Maar ik luisterde niet naar hem. Ik wilde werken zodat ik een minder zware last zou zijn voor mijn ouders en om te kunnen sparen voor mijn rijbewijs en mijn universitaire opleiding te kunnen bekostigen. Mijn vader zei wel elke keer dat hij echt niet wilde dat ik dat vuile werk deed, maar wist diep in zijn hart dat het wel moest, om verder te komen. Al werkende naast onze studies werden we niet alleen rijker in welvaart maar ook in onze ervaringen. Net zoals onze vader werden wij ook vernederd. Hoe ingeburgerd wij ook waren/zijn en ondanks dat dit bijbaantjes naast onze studie waren, werden wij toch altijd gezien als die buitenlander die vies werk doet. Maar niets liet ons uit het veld slaan! De winners mentaliteit hebben we duidelijk van onze vader.

Inmiddels hebben we allemaal gestudeerd en carrière gemaakt. We verdienen alle vier genoeg om onze kinderen te laten studeren, meerdere keren per jaar op vakantie te kunnen gaan en daarnaast ook onze ouders financieel te supporten indien noodzakelijk. Vragen om hulp zullen ze overigens nooit! Daar zijn ze veel te trots en humble voor.

Nu je dit weet kan ik beter uitleggen wat mijn guilty pleasure is. Omdat ik in mijn jeugd nooit iets nieuws kreeg, voel ik mij zo verdomde schuldig als ik iets nieuws, maar vooral iets duurs koop! Dat gevoel is zó erg, dat ik er benauwd van word en er bijna niet van kan genieten. Zo ben ik vorige week in Parijs gaan shoppen en ben ik onder andere naar GUCCI gegaan en heb ik mijzelf verwend met de GUCCI Marmont Bag. Toen ik m zag, werd ik op slag verliefd! Maar ik kreeg er tegelijkertijd hartkloppingen van! Want wat een geld voor een tas!? Oké, het is echt leer, dus???? Mijn ouders kunnen een maand overleven met dat geld! Er is zóveel armoede op de wereld en ik koop zo’n dure tas?! Het was mijn dochter van 12 die mij geruststelde door te zeggen: “mama! Je werkt er toch keihard voor!? En je weet wat dede (opa) altijd zegt: je neemt het geld niet mee je graf in!”. Dus ik liet mij overhalen en kocht de tas. In het hotel aangekomen appte ik meteen naar mijn vriendin Claudia dat ik iets heel ergs had gedaan. Toen ze doorkreeg dat het om een tas ging en de foto’s zag, moest ze keihard lachen en zei hetzelfde als Sofia: je werkt er toch keihard voor? Geniet er van! Oké! Zei ik, ik ga het proberen! Maar thuis aangekomen bleef het aan mij knagen. Ik ging de dag erop op bezoek bij mijn ouders. Ik wilde mijn trots pakken maar dacht: ojee! Dan zien dat ik een nieuwe tas heb gekocht. Zal ik dit nou wel doen? Ik zuchtte, kreunde en pufte… en besloot het maar te gaan doen. Ze zouden mijn grote liefde toch een keer zien. Dan maar nu…

Zo geschied zo gedaan. Ik ga naar mijn ouders. Ik bel aan. Baba doet open. Ik heb mijn jas nog geeneens uit getrokken en ja hoor!
Baba: Sjoooooo! Mooie tasj! Echt leer! Wasj hij duur? Sjeker 300 auro? Wat? Of meer?! (hij heeft verstand van leer en kwaliteit maar minder van merken vandaar zijn lage bod! Lol ;-))
Mama (spreekt stuk beter Nederlands): je bent stil. Was hij zó duur?
Ik, met schaamrood op mijn kaken: waarom moeten Turkse mensen toch altijd vragen hoe duur iets is?
Mama: ja dus. Je bent in Parijs geweest. Deze tas ziet eruit als de tas van die foto die je mij een tijdje geleden appte toen ik in Turkije was. Je vond die er te nep uitzien. Is dit soms de originele versie?
Ik: jup! En ik heb er al spijt van dat ik hem heb gekocht! Nou blij?
Mama: waarom? Als het je zo blij maakt, geniet er dan van!
Ik: maar hij was zo duur mammie……. L
Mama: je kan het toch betalen? Nou dan! kijk, IK persoonlijk vind het heel erg zonde om zoveel geld uit te geven voor een tas. Je ziet geen verschil met de fake tas. Vooral niet als je ze in Turkije koopt. De kwaliteit is vaak zelfs nog beter. Maar als het jou gelukkig maakt, geniet er dan ook van! Draag hem ook! Laat hem niet in de kast in de verpakking! (dit is echt wat ik doe met mooie spullen! Ik vind het te zonde om ze te gebruiken en laat ze vaak in de kast liggen om ze af en toe weer met een grote glimlach op mijn gezicht tevoorschijn te toveren. En dan zeg ik tegen mijzelf: ik werk er hard voor. Ik heb het verdiend! Of niet….? wat vind jij….?)
Baba (komt ie weer): neem je het mee je graf in? Je werkt er toch keihard voor!? J


Dit zijn mijn ouders. Ze leven met een karig pensioentje maar klagen nooit en weten ontzettend te genieten van het leven! Ik vraag mij af wat hun guilty pleasure zou zijn. Ik schat zo in het vele eten terwijl ze eigenlijk zogenaamd aan de lijn zijn. J Ik daarentegen….ik kan zo intens blij worden van de opkomende of ondergaande zon, van langer dan 5 minuten onder de douche staan (ik hoor mijn moeder nog steeds schreeuwen naar boven dat de 5 minuten om zijn, terwijl ik nu toch echt zelf de energierekening betaal!?), van mijn kinderen, samenzijn met de hele familie, maar dus ook van luxe spullen of een luxe vakantieverblijf. Oh! Wat hou ik van LUXE! Wat kan ik er blij van worden!

Nu moet ik er alleen nog aan werken dat ik van het laatst genoemde echt kan genieten, zonder mij schuldig te voelen…. Ik werk er toch voor…? Toch…? Wat vind jij…? En wat zijn jouw guilty  pleasures? Let me know by leaving a comment below.. Liefs, Julia

 

 

 

 

 

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: